KARPACKIM SZLAKIEM KALENDARIUM Pułku Ułanów Karpackich 1940 - 1948

Najstarszym służbą Ułanom Karpackim -  dla przypomnienia i zadumy;
Spadkobiercom tradycji - dla nauki i kultywowania;
Życzliwym osobom - dla zapoznania się z historią i dziejami Pułku Ułanów Karpackich i  rozpowszechniania jego chwały.

mjr Władysław Bobiński - twórca i pierwszy dowódca Dywizjonu Ułanów Karpackich, przekształconego następnie  w Pułk Ułanów Karpackich
 (od kwietnia 1940 r. do września 1943 r.).

23.04.1940 r. - do obozu w miejscowości Homs przybywa z Francji kadra Brygady Strzelców Karpackich min.: mjr Władysław Bobiński i  rtm. Stanisław Zakrzewski.
27.04.1940 r. - ze stacji zbornej w Bejrucie zostają przydzieleni do dywizjonu pierwsi ułani.

Widok na miasto z Cytadeli (1940 r.).

Homs (Hims) dziś. Widok na Cytadelę. 

04.05.1940 r. - stan dywizjonu wynosi: 2 oficerów, 1 podchorąży, 9 podoficerów, 12 ułanów. Tych 24 ułanów nazywano później poufnie „członkami założycielami” pułku.
15.05.1940 r. - dywizjon otrzymuje pierwszą broń: 10kb.; 1ckm.; 1rkm.
22.05.1940 r. - dywizjon otrzymuje pierwsze sześć koni (araby) i muły.
29.05.1940 r.- Dywizjon Rozpoznawczy Kawalerii przyjmuje nazwę Dywizjonu Ułanów Brygady Strzelców Karpackich.

06.1940 r. - ułani przyszywają do furażerek i kołnierzy proporczyki w układzie barw ogólno – kawaleryjskich. Z braku możliwości kupna w najbliższej okolicy (m. Homs) sukna w kolorach: granatu i amarantu, zakupiono czerwone i niebieskie. Kolory te pozostały już jako obowiązkowe. Z tym, że dwa lata później przestawiono ostatecznie układ kolorów tj.: niebieski został umieszczony na górze, zaś czerwony na dole.
06.06.1940 r. - dywizjon liczy już 12 oficerów i 245 ułanów.
18.06.1940 r. -  dywizjon otrzymuje dalszych 30 koni i pewną ilość mułów.
19.06.1940 r. - kapituluje Francja.
20.06.1940 r. - gen. Władysław Sikorski decyduje i zarządza o przejściu Brygady Strzelców Karpackich spod dowództwa operacyjnego francuskiego pod brytyjskie.
27.06 - 02.07.1940 r. - przemarsz oddziałów BSK z Syrii do Palestyny nad jezioro Tyberiadzkie (Genezaret).
30.06.1940 r. - Dywizjon Ułanów BSK przybywa do m. Samakh, na terenie Palestyny.

Obóz w Latrun 
(lipiec – wrzesień 1940 r.)

Na zdjęciach po prawej w głębi słynny klasztor wczoraj i dziś

06.07.1940 r. - dywizjon wyrusza do nowego miejsca postoju jakim jest obóz w m. Latrun. Ułani przystępują do intensywnej i rzetelnej pracy szkoleniowej.
07.1940 r. - dywizjon otrzymuje około 300 koni angielskich wraz z rzędami. Część koni arabów oddaje do artylerii i piechoty.
27.07.1940 r. -  dywizjon odbywa pierwsze ostre strzelanie na strzelnicy w Jaffie.

08.1940 r. - W wyniku reorganizacji struktura dywizjonu ustala się następująco: 1-szwadron konny, 2-szwadron motorowy, 3-szwadron broni towarzyszących (obejmujący plutony: ckm, moździerzy, armatek ppanc).
12 - 13.08.1940 r. - dywizjon bierze udział w dwudniowych ćwiczeniach całej Brygady Strzelców Karpackich w rejonie Jerozolimy.

26.09.1940 r. -  w wyniku kolejnych reorganizacji ustala się następująca struktura pododdziałów dywizjonu: 1 szwadron konny; 2 szwadron motorowy; 3 szwadron konny; szwadron gospodarczy, w którym utworzono min.: pluton łączności i drużynę pionierów.

04 - 05.10.1940 r. - Dywizjon Ułanów BSK opuszcza Palestynę i zostaje przesunięty do obozu Dekheila pod Aleksandrią. Obóz znajdował się na egipskim terenie operacyjnym, zagrożonym ofensywą armii włoskiej, która ruszyła na Egipt we wrześniu 1940 r. Ofensywa ta została zatrzymana na Pustyni Zachodniej przed miejscowością Mersa Matruh. Dywizjon obsadza skrzydło pozycji obronnych BSK w rejonie słonego jeziora Mariyut, na zachodnim przedpolu Aleksandrii, 15 km od brytyjskiej bazy morskiej.
10.1940 r. -  dywizjon patroluje na koniach wybrzeże morskie, wystawia czaty, strzeże stację pomp wodnych dostarczającą wodę słodką na pustynię. Przeżywa conocne bombardowania portu i rejonu Aleksandrii. Nie zaniedbuje intensywnego szkolenia kawaleryjskiego.
24.10.1940 r. - dzień wizyty w BSK Ministra Spraw Zagranicznych Wielkiej Brytanii Anthony Edena. Dywizjon Ułanów wziął udział w defiladzie w składzie dwa szwadrony konne oraz jeden na motocyklach i samochodach. Minister Eden uczestniczył także w pokazie władania białą bronią i spieszania plutonu ckm w  pełnym galopie, z otwarciem ognia.

04.11.1940 r. - w dniu św. Huberta odbył się tradycyjny bieg konny w pustynię, w którym wziął udział dowódca brygady - gen. Stanisław Kopański.
09.11.1940 r. - dywizjon ustalił ostateczne nazwy szwadronów, wprowadzając zamiast przymiotników: konny i motorowy, numerację: 1,2,3, szwadron oraz szwadron gospodarczy.

12.1940 r. - dywizjon wysyła w pustynię na trzy tygodnie, do rejonu Mersa Matruh i Sidi Barrani, dwa plutony ułanów z zadaniem zbierania rozproszonych na pustyni zwierząt.
Były one używane przez armię włoską, która została rozbita w wyniku grudniowej  ofensywy  brytyjskiej dowodzonej  przez  gen.  Sir  Archibalda Wavella.

12.01.1941 r. - Brygada Strzelców Karpackich (BSK) przyjmuje nową organizację typu brytyjskiego i nazwę: Polish Independent Brigade Group, a po polsku Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich (SBSK).
13.01.1941 r. - dywizjon wyznacza na pierwszy kurs samochodowy organizowany w brygadzie: 11 oficerów i szeregowych.

05.02.1941 r. - rozkazem Naczelnego Wodza dywizjon zostaje przemianowany na Pułk Ułanów Karpackich (PUK) SBSK.
16.02.1941 r. - pułk wyrusza w pustynię do Sidi Barrani, celem zbierania i strzeżenia zdobycznego sprzętu wojennego, oraz zabezpieczenia linii komunikacyjnych.

 

Dowództwo Pułku Ułanów Karpackich (1941r.)
Siedzą od prawej: rtm. Stanisław Kałusowski (d-ca 1 szw.), mjr Władysław Bobiński (d-ca pułku)
rtm. Stanisław Wyskota Zakrzewski (z-ca d-cy pułku). Stoją od prawej: por. Tadeusz Majerowicz (adiutant),
por. Antoni Kawecki (d-ca 3 szw.), rtm. Wiktor Zaniewski (d-ca 2 szw.)

10.03.1941 r. - pułk wraca do Dekheili. Wraz z całą brygadą przygotowuje się do prowadzenia działań na terenie Grecji - jako jednostka górska.

04.1941 r. - wyjazd SBSK do Grecji zostaje odwołany pomimo częściowego jej załadowania (pododdziały artylerii i rzut kwaterunkowy) na okręty. Cała brygada powraca w rejon koncentracji. Przyczyną tak nagłej zmiany decyzji było zniszczenie przez Niemców Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego oraz widmo porażki w Cyrenajce - związane z rozpoczęciem ofensywy w Pustyni Libijskiej przez  Africa Korps w dniu 31 marca.

11.06.1941 r. - Pułk Ułanów Karpackich zdaje bezpowrotnie wszystkie konie Anglikom. W ten sposób przestaje istnieć ostatni pułk kawalerii konnej w Polskich Siłach Zbrojnych. W zamian otrzymano ciężarówki i pojazdy gąsienicowe zwane potocznie "carierami".
15.06.1941 r. - cały pułk zostaje ponownie przeniesiony do Mersa Matruh, a  trzy tygodnie później do twierdzy Sidi Baggush.

07.1941 r. - w związku z przeprowadzoną reorganizacją brygady według schematów brytyjskich, w Sidi Baggush został rozstrzygnięty los pułku. Zdecydowano wtedy, że mimo wymogów brytyjskiej organizacji brygady, pułk nadal będzie istniał i zachowa swój charakter jako oddział kawalerii.
25.07.1941 r. - mjr Władysław Bobiński, dowódca pułku, wyjeżdża na kurs broni pancernej organizowany w Centrum Wyszkolenia w Abbassia pod Kairem. Obowiązki dowódcy pułku przejmuje mjr dypl. Stanisław Maleszewski.

16.08.1941 r. - pułk opuszcza twierdzę Sidi Baggush i zajmuje obóz przejściowy El Amiriya niedaleko Aleksandrii. Stan osobowy pułku wynosił wówczas: 30 oficerów i 468 szeregowych, wykazując braki w stosunku do obowiązującego etatu: 33 oficerów oraz 550 szeregowych.
21.08.1941 r. - Pułk Ułanów Karpackich postawiony w stan pogotowia marszowego.
26.08.1941 r. - wczesnym rankiem pułk opuszcza obóz w El Amiriya i zostaje w całości przewieziony do bazy morskiej w Aleksandrii, gdzie następuje szybkie zaokrętowanie na trzy brytyjskie kontrtorpedowce. Wkrótce wyrusza do oblężonej twierdzy Tobruk - do której przybywa około godz. 23.00.
27 - 28.08.1941 r. - po wyokrętowaniu pułk zostaje natychmiast przemieszczony do pobliskiego „Wadi” - jaru, gdzie przez dzień odpoczywa, aby wieczorem przejść na tak zwany zachodni nadmorski odcinek frontu i przejąć pozycje obronne od 18 Bengal Lancers – 18 Bengalskiego Pułku Kawalerii Zmotoryzowanej. Od tej chwili Ułani walczą bez przerwy na pierwszej linii frontu, aż do deblokady Tobruku tj.: nocy z 09 na 10 grudnia 1941r. (w sumie 104 dni).

25.09.1941r. - z kursu wraca mjr Władysław Bobiński, obejmując dowództwo nad pułkiem.
28 - 29.09.1941 r. - w nocy 1 szwadron, dowodzony przez rtm. Stanisława Kałusowskiego, wykonuje wypad na włoski główny punkt oporu tzw.: Twin Pimples, z zadaniem zniszczenia punktu i wzięcia jeńców. Wspierał go 3 dywizjon Karpackiego Pułku Artylerii. Na skutek niezwykle silnego ognia zaporowego nieprzyjaciela, mjr Bobiński rozkazuje dowódcy szwadronu wycofać się na stanowiska obronne.

por. Andrzej Brzeski przed „ziemianką”
w Tobruku. Obrońcy żyli w takich norach – stąd nazwa „Szczury Tobruku”.

11 - 12.10.1941 r. - w nocy 2 szwadron, dowodzony przez rtm. Antoniego Smodlibowskiego, wykonuje wypad jednym plutonem na stanowiska włoskie w rejonie Cota 22, nad morzem. Wypad udaje się połowicznie, szwadron zdobywa jeńca, który zostaje zastrzelony podczas próby ucieczki.
12 - 13.10.1941 r. - w nocy 2 szwadron, dowodzony przez rtm. Antoniego Smodlibowskiego, całymi siłami ponawia wypad na Cota 22. Wzięto 2 jeńców, jednak straty własne były bardzo dotkliwe: 19 rannych, 1 zaginiony (plut. Marian Nosal nigdy nie został odnaleziony pomimo usilnych poszukiwań przez Czerwony Krzyż).
24.10.1941 r. - 11 batalion czechosłowacki przejmuje stanowiska 3 szwadronu, który z kolei luzuje na „Wyłomie” 2 kompanię 3 batalionu SBSK przechodzącą do odwodu.
28.10.1941r. - Australijczycy przejmują stanowiska 1 - go i 2 - go szwadronu, które następnej nocy luzują na „Wyłomie” (na pierwszej linii) – 1 szwadron, stanowiska 4 kompanii, 2 batalionu, zaś 3 szwadron stanowiska 4 kompanii 3 batalionu SBSK. „Wyłom”, to legendarny punkt obrony twierdzy Tobruk, na którym załoga była obowiązkowo wymieniana co 2 tygodnie. Odległość linii obronnych od nieprzyjaciela wynosiła od 80 do 300 metrów. W prowizorycznych stanowiskach obronnych Ułani  musieli wykazać się  maksymalną czujnością. Cały teren był jednym wielkim polem minowym, doprowadzonym przez obie strony do pułapkowej perfekcji. „Wyłom” powstał w wyniku krwawego natarcia 1 maja 1941 r. niemieckich i włoskich dywizji pancernych, które dokonały wyrwy w pierścieniu obronnym Tobruku (nigdy nie odtworzonym). Polacy wytrwali na „Wyłomie” prawie sześć tygodni, tj.: do uwolnienia twierdzy w wyniku brytyjskiej ofensywy.

09.11.1941 r. - 1 szwadron bierze jeńca, Włocha z Dywizji Zmotoryzowanej „Trento”. Jeniec dostarczył niezwykle wartościowych informacji.
12 - 14.11.1941 r. - gen. Władysław Sikorski odwiedza Tobruk. Przybył tu na pokładzie brytyjskiego niszczyciela "Kipling" w nocy z 12 na 13 maja i przebywał w niej 36 godzin. Rankiem 14 listopada odwiedził punkt obserwacyjny 2 batalionu na "Wyłomie", następnie oddał na tobruckim cmentarzu hołd poległym, rozmawiał z żołnierzami a potem odznaczył: Krzyżem Virtuti Militari rotmistrza Antoniego Smodlibowskiego, Krzyżem Walecznych 16 ułanów , w tym dwóch pośmiertnie - Czesława Drabika i Józefa Sieczkowskiego. Jego pobyt wywarł na całej załodze twierdzy ogromne wrażenie, gdyż Sikorski był jedynym  dowódcą alianckim wysokiego szczebla, który zdecydował się na odwiedzenie twierdzy położonej tak daleko w głębi nieprzyjacielskiego ugrupowania.
18.11.1941 r. - rozpoczyna się przyspieszona ofensywa 8 Brytyjskiej Armii, która po trzech tygodniach ciężkich walk doprowadziła do deblokady Tobruku.

Generał Władysław Sikorski dekoruje w Tobruku
Orderem Virtuti Militari rtm. Antoniego Smodlibowskiego - dowódcę 2 szwadronu pułku.

10.12.1941 r. - Tobruk wolny. Nieprzyjaciel wycofuje się na zachód.
10.12.1941 r. - Pułk Ułanów Karpackich rozpoczyna pościg za przeciwnikiem w składzie: 1, 2 szwadron wzmocnione baterią ppanc. oraz plutonami ckm, carriersów i saperów na kierunku Acroma. Pułk  zajmuje Acromę i obsadza ją. Wieczorem otrzymuje rozkaz powrotu do Tobruku. W działaniach tych pułk wziął 42 jeńców, zdobywając dużo wojennego sprzętu.
19.12.1941 r. - pułk po 116 dniach pobytu w twierdzy ( w tym 104 dni w bezpośredniej styczności z przeciwnikiem ), opuszcza Tobruk i wraca do Egiptu.
24.12.1941 r. - ułani przybywają na odpoczynek do obozu Khatatba.

04.02.1942 r. - pułk zostaje przemieszczony do Mena Camp, obozu tuż obok „Piramid”. Rozpoczyna się intensywne szkolenie pancerne Pułku.

03.07.1942 r. - pułk przechodzi do m. Delta Barrage, na płn. zach. od m. Kair, z zadaniem obrony mostów i zapór na rzece Nil i patrolowania przedpola przyczółków  mostowych.
Pułk jest jedynym polskim oddziałem użytym do obrony Egiptu w okresie bitwy pod El Alamein, w ramach British Troops In Egypt. 

05.08.1942 r. - do pułku powracają ułani po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w m. Beit Jirja w Palestynie. Stan osobowy pułku wynosi: 636 oficerów i ułanów.
Mniej więcej w tym samym czasie, ukazuje się po raz pierwszy pismo „Ułan Karpacki”, w redakcji braci Zbigniewa i Witolda Kawalców, Stefana Jankowicza i Leona Kmity.

01.10.1942 r. - pułk znajduje się w pogotowiu marszowym, celem dołączenia do koncentracji Armii Polskiej na Wschodzie (APW), w okolicach m. Quizil Ribat.
06.10.1942 r. - do Iraku rusza transport kołowy pułku, przez Palestynę, który osiąga m. Quizil Ribat w dniu 13.10. 1942 r.
12.10.1942 r. - ukazuje się rozkaz o przydziale Pułku Ułanów Karpackich do 3 Dywizji Strzelców Karpackich, jako oddziału rozpoznawczego.
15.10.1942 r. - z portu Suez do Iraku rusza transport morski pułku, który rejon m. Quizil Ribat osiąga w dniu 6 listopada.

07.04.1943 r. - 414 – oficerów, podchorążych, podoficerów i ułanów, otrzymuje odznakę pamiątkową SBSK, później zwaną odznaką „Tobrucką”.

03.05.1943 r. - dowódca pułku mjr Władysław Bobiński zostaje awansowany do stopnia podpułkownika, zastępca dowódcy rtm. Stanisław Zakrzewski do stopnia majora.
04.05.1943 r. - w tym dniu ukazuje się rozkaz gen. Władysława Andersa, Dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie stanowiący, że Pułk Ułanów Karpackich pozostaje pułkiem rozpoznawczym przy dowództwie Armii, 12 Pułk Ułanów Podolskich staje się oddziałem rozpoznawczym 3 Dywizji Strzelców Karpackich, zaś 15 Pułk Ułanów Poznańskich będzie oddziałem rozpoznawczym 5. Kresowej Dywizji Piechoty.
19.05.1943 r. - pułk przechodzi na nowe miejsce postoju do m. Baba Gur Gur, w rejonie Kirkuku. Pułk jest gotów do podjęcia działań wojennych na sprzęcie pancernym.
26.05.1943 r. - dowódca pułku i zarazem jego twórca ppłk Władysław Bobiński, zostaje powołany na stanowisko oficera do zadań specjalnych Dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie. Obowiązki dowódcy pułku przejmuje jego dotychczasowy zastępca, mjr Stanisław Zakrzewski.

10.06.1943 r. - Naczelny Wódz i Minister Spraw Wojskowych gen. Władysław Sikorski wizytuje pułk w miejscu jego zakwaterowania, we wczesnych godzinach porannych.

21.07.1943 r. - do życia zostaje powołany Polski 2 Korpus.

27.08.1943 r. - rozkazem dziennym Dowódcy APW - mjr Stanisław Wyskota Zakrzewski - zostaje wyznaczony na stanowisko Dowódcy Pułku Ułanów Karpackich.

29.09.1943 r. - pułk przybywa do obozu „Kilo 89” w Palestynie. Tutaj następuje przezbrajanie oraz wyposażanie pułku w nowy sprzęt. Zaczyna się ciężka praca nad opanowaniem obsługi nowego uzbrojenia, min.: ciężkiego samochodu pancernego produkcji amerykańskiej „Staghound” (oznaczenie brytyjskie), który służył pułkowi do końca wojny.

10.1943 r. - na proporczykach u kołnierzy, po raz pierwszy ułani umieszczają nowy emblemat pułkowy: dwie palemki wsparte na sierpie księżyca.

11.1943 r. - Pułk Ułanów Karpackich otrzymuje etat pułku rozpoznawczego 2 Polskiego Korpusu. Stan osobowy pułku: 39 oficerów, 710 szeregowych. Wyposażenie: 58 samochodów pancernych „Staghound”, 23 samochody zwiadowcze, 28 kołowych i półgąsienicowych opancerzonych wozów wsparcia i dział artyleryjskich. Uzbrojenie pułku to: 21 armat i haubic (kalibru 75 mm), 39 dział ppanc.,168 ckm - ów, 33 rkm - y.
23.11.1943 r. - pułk wizytuje Naczelny Wódź gen. Kazimierz Sosnkowski. W tym dniu pułk otrzymuje także pierwszą partię „Staghound-ów”.

01.12.1943 r. - pułk opuszcza obóz „Kilo 89” w Palestynie, przemieszczając się do obozu Quassassin koło Ismaili, w Egipcie.

07.03.1944 r. - 1 szwadron, jako pierwszy z pułku, otrzymał zadanie bojowe ubezpieczania konwojów i patrolowania rejonu Montenero pod Castel di Sangro. Do działań w późniejszym czasie włączyły się pozostałe szwadrony.

10.04.1944 r. - pułk przemieszcza się do m. Bellona, gdzie rozpoczyna intensywne przygotowania do przyszłej bitwy w masywie Monte Cassino.
30.04.1944 r. - mjr Antoni Smodlibowski zostaje przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich.

04.05.1944 r. - spieszony pułk, w nocy luzuje 17 batalion 5 Kresowej Dywizji Piechoty (5 KDP) na pierwszej linii frontu w masywie Monte Cassino, na północnym skrzydle2 Korpusu Polskiego, obsadzając stoki góry Castellone i zburzoną wioskę Caira. Pułk Ułanów Karpackich znalazł się w składzie 6 Lwowskiej Brygady Piechoty 5 KDP dowodzonej przez płk Nowinę-Sawickiego.
19.05.1944 r. - 3 szwadron pułku dokonuje wypadu i zdobywa  wzgórze 893, Passo Corno, stanowiące jeden z centralnych punktów obrony Niemców.
Akcja ta była jedną  z najchlubniejszych kart pułku w bitwie o Monte Cassino, w której zginęło 23 ułanów, a 30 było rannych.
28.05.1944 r. - pułk schodzi z linii frontu. W dniu następnym wyrusza na zasłużony odpoczynek do m. Montagano.

 

Grób Ułana Karpackiego na Passo Corno pod Monte Cassino.
W środku ks. Kapelan Jan Malinowski

12.06.1944 r. - ułani naszywają na prawe rękawy swoich bluz, odznakę 8 Armii Brytyjskiej, popularnie nazywaną „tarczą krzyżowców”.
21.06.1944 r. - pułk otrzymuje rozkaz przemieszczenia się do rejonu Pescary nad Adriatykiem, opuszczając m. Montagano.
29.06.1944 r. -  nowym miejscem postoju zostaje m. San Elpidio. Rotmistrz Zygmunt Sokołowski, d-ca 2 szwadronu zostaje przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 Pułku  Pancernego, a rtm. Stanisław Stryjewski, d-ca 3 szwadronu zostaje wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 6 Pułku Pancernego „Dzieci Lwowskich”.
30.06.1944 r. - dowódca pułku zarządza alarm bojowy. Pułk wchodzi do akcji wzdłuż wybrzeża adriatyckiego.

01- 02.07.1944 r. - pułk walczy nad rzeką Musone, którą forsując rozpoczyna bitwę o Anconę.
03 - 09.07.1944 r. - ułani zdobywają Numanę i Monte Freddo.
18.07.1944 r. - Pułk Ułanów Karpackich jako pierwszy polski oddział wkroczył do Ancony.
Dla upamiętnienia tego wydarzenia Rada Miejska Ancony podjęła uchwałę o nadaniu ulicy Via Santo Stefano, którą 1 szwadron Pułku wkroczył do miasta, nazwy: VIA REGGIMENTO POLACCO LANCIERI DEI CARPAZI czyli "Ulica Polskiego Pułku Ułanów Karpackich".
19.07 - 02.09.1944 r. - w tym czasie pułk bez przerwy walczy  na froncie adriatyckim. Walczy pod San Silvestro, Torre Albani i nad rzeką Misa. Wkracza do Senigalii, walczy na odcinku górskim: Fabriano – Sassoferrato, Scheggia – Urbino, później ponownie nad morzem.  Walczy nad rzeką Metauro, na przedpolu niemieckiej linii „Gotów” kończąc walki zdobyciem miasta Pesaro.

03.09.1944 r. - pułk po 6-miesięcznych bojach  odchodzi na zasłużony odpoczynek.
08.09.1944 r. - pułk odpoczywa w nadmorskiej miejscowości Porto San Giorgio.

17.10.1944 r. - pułk zmienia miejsce postoju na miasto Arezzo.

Ludność Bolonii wita Ułanów Karpackich.
 W pierwszym wozie z prawej strony:
Szef 1 szwadronu wachm. Saban.

13.05 - 06.1945 r. - pułk przechodzi na swoje „leże pokojowe” do m. Civitanova Alta -  Marche.

06.1945 r. - powstaje 2 Warszawska Dywizja Pancerna w której Pułk Ułanów Karpackich staje się pułkiem rozpoznawczym. Pułk zmienia wozy pancerne „Staghound” na czołgi „Sherman”.

17.11.1945 r. - Dowódca 2 Polskiego Korpusu gen. dyw. Władysław Anders wręcza pułkowi sztandar ufundowany przez społeczeństwo polskie w Rzymie. W tym samym czasie zostaje skomponowany przez kapelmistrza Władysława Długołęckiego marsz Pułku Ułanów Karpackich. Ułani regenerują swoje siły zastanawiając się nad swoją przyszłością.

 

Uroczystość wręczenia sztandaru.
Gen. dyw. Władysław Anders wręcza ppłk Stanisławowi Wyskota Zakrzewskiemu sztandar pułku.

04.07.1946r. - pułk zdaje sprzęt bojowy i wkracza w pierwszy etap demobilizacji.
30.07.1946r. - pułk przybywa drogą morską do Anglii. Ułani okrętowali się we włoskim porcie Neapol, a wyładowywali się w Glasgow, skąd koleją byli transportowani do obozu w Grimsby. Tutaj przygotowywali się do życia cywilnego.

15.08.1946r. - Dowódca  Polskiego 2 Korpusu zatwierdza odznakę Pułku Ułanów Karpackich.

Odprowadzenie sztandarów
polskich oddziałów do Instytutu Historycznego im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie.

Pułk Ułanów Karpackich na zbiórce.
(Weelsby Camp koło Grimsby).

14.07.1948r. - w obozie Sudbrook, następuje ostateczne rozformowanie pułku. Oddział przestaje istnieć jako jednostka wojskowa. Pułk rozpoczął nowe życie pod nazwą „Związek Ułanów Karpackich” (ZUK), który został powołany do życia już 12 kwietnia 1947 r. Pierwszym prezesem został wybrany twórca pułku, płk Władysław Bobiński, prezesem zarządu ZUK został ppłk Stanisław Zakrzewski. Organem związku staje się pismo „Ułan Karpacki”, ukazujące się początkowo co miesiąc, później jako periodyk.